Kac po porażce ? I tak i nie…

3 minuty – tak niewiele, ale jednak dla Wisły to za długo… Wystarczyło przez tę chwilę utrzymać wynik 1:2 w Nikozji, aby drzwi do upragnionej Ligi Mistrzów zostały otwarte. Przypomniały się złe demony po meczu Panathinaikos-Wisła, kiedy też 3 minuty przed końcem Grecy doprowadzili do zwycięskiej dla siebie dogrywki w walce o Ligę Mistrzów.

Patrząc tylko na wynik i minuty w których Wisła traciła bramki w obu tych meczach, można byłoby powiedzieć „Znowu pech…”, natomiast oglądając mecz z APOEL-em można tylko i wyłącznie posypać głowę popiołem, pogratulować mistrzowi Cypru i zdać sobie sprawę ze słabości polskiej piłki.

Huraoptymizm który zapanował po wylosowaniu APOEL-u wydawał mi się co najmniej niestosowny, a po zwycięskim meczu w Krakowie wręcz absurdalny. Każdy trzeźwo oceniający grę kibic piłkarski widział, że APOEL jest drużyną zdecydowanie lepszą piłkarsko od Białej Gwiazdy. Rewanż w Nikozji tylko to potwierdził i to w stopniu, którego zapewne nie zakładali nawet najwięksi pesymiści. Niestety Wiślacy wyglądali na piłkarskich amatorów którym przyszło rywalizować z tytanami taktyki i techniki gry w piłkę, a powiedzmy sobie szczerze, APOEL jest zaledwie ‘średniakiem’ w hierarchii europejskiej piłki nożnej – gdzież mu do Barcelony, Manchesteru United czy Milanu ?

Może lepiej się stało że piłkarze Maaskanta zobaczyli jak dużo im jeszcze brakuje do wtargnięcia do Ligi Mistrzów. Niech dla własnego dobra okrzepną odrobinę w pucharach podczas 6 spotkań w grupie Ligi Europy, powtórzą sukces w lidze, a potem spróbują jeszcze raz, tym razem mądrzejsi o tegoroczne bolesne doświadczenie.

Wiśle gratulujemy Mistrzostwa Polski !

I tak oto zakończył się sezon 2010/2011 w polskiej Ekstraklasie. Sezon dziwny, a wręcz chaotyczny, w którym mistrzem Polski zostaje drużyna o której wszyscy w pewnym momencie mówili że nie ma szans na zdobycie tytułu, vicemistrzem jest drużyna bez wielki indywidualności, ale za to z genialnym trenerem potrafiącym wykrzesać z przeciętnych graczy to co w nich najlepsze. Na pewno niespodzianką ‘in minus’ można określić postawę Lecha Poznań, który pod wodzą Jose Mari Bakero grał strasznie nierówno i ewidentnie męczył się grą w Ekstraklasie, podczas gdy w Lidze Europejskiej UEFA zachwycał nie tylko polskich kibiców eliminując z tych rozgrywek Juventus Turyn.

W podsumowaniu sezonu na pewno warto wspomnieć o Legii Warszawa, która zanotowała aż 11 porażek, lecz mimo to udało jej się zakończyć rozgrywki na najniższym stopniu podium.

Ostatnim reprezentantem naszej Ekstraklasy w Lidze Europejskiej będzie Jagiellonia Białystok, która bez Kamila Grosickiego przypominała bezzębnego tygrysa i która potrafiła z zadziwiającą szybkością roztrwonić przewagę nad resztą stawki po rundzie jesiennej.

Tegoroczne rozgrywki na pewno dostarczyły nam wielu niezapomnianych wrażeń, zaskakujących rozstrzygnięć i, przynajmniej mi osobiście, wielu rozczarowań – nie potrafię wskazać drużyny zdecydowanie wybijającej się ponad resztę, zachwycającej swoją grą…

Z niecierpliwością oczekuję na początek eliminacji do Ligi Mistrzów i Ligi Europy, gdzie siła naszych drużyn zostanie zweryfikowana, oby tylko ta weryfikacja nie byłą dla wielu kibiców terapią szokową…

Tanio kupię, drogo sprzedam – zimowe okienko transferowe w Ekstraklasie

Tegoroczny okres transferowy w polskiej lidze upłynął pod znakiem wyprzedaży, szczególnie do Turcji, uznanych ligowców ocierających się o kadrę Polski przy jednoczesnym napływie kolejnej fali obcokrajowców. Bardzo aktywna na rynku transferowym była Wisła Kraków, która najpierw sprzedała braci Brożków a później sprowadziła kilku ciekawych zawodników – Izraelczyka Meliksona, Holendra Jaliensa (były reprezentant „Oranje”!), Bułgara Genkova i Białorusina Sivakova. Początek rundy pokazuje że najlepszym transferem był Maor Melikson który jeśli podtrzyma swą dyspozycję, to długo miejsca w Ekstraklasie nie zagrzeje. Rozczarowują wg mnie póki co Jaliens i Sivakov, ale dajmy im jeszcze czas żeby przyzwyczaili się do naszej ligi i pokazali pełnię swoich niemałych umiejętności.

Legia długo zachowywała spokój aż się zaczęło – zakup Janusza Gola, sprzedaż Macieja Iwańskiego, przyjście Michala Hubnika i Felixa Ogbuke. Znakomicie prezentuje się Czech Hubnik, który może rozwiązać problemy w ofensywie trenera Skorży i może okazać się naprawdę najlepszym nabytkiem legionistów w ciągu ostatnich kilku lat.

Prowadząca po jesieni Jagiellonia straciła gracza wnoszącego do jej gry najwięcej jakości – Kamil Grosicki, bo o nim mowa, już błyszczy w tureckiej Superlig i zapewne wkrótce zobaczymy go w składzie któregoś z wielkich klubów ze Stambułu. Dziwi odrobinę pozyskanie niejako w jego miejsce Bartłomieja Grzelaka, gracza o dużych umiejętnościach, ale chyba o jeszcze większej podatności na kontuzje. Jeśli kibice Jagi drżeli o jego zdrowie, to już wiemy dlaczego – kontuzja i stracona runda przekreślają jego szanse na ponowne zaistnienie w Ekstraklasie.

Z innych ciekawych nabytków można zauważyć Gruzina Dżamalidze z Widzewa i Słowaka Jeża w Górniku Zabrze.

Boli tylko fakt że zawodnicy z zagranicy są chętniej zatrudniani w naszych klubach niż gracze z krajowego podwórka. Niestety nie decydują o tym li tylko względy finansowe ale po prostu brak jakości piłkarskiej wśród naszej młodzieży. Kolejny raz kłaniają się wieloletnie zaniedbania na tym polu i miejmy nadzieję, że możni polskiej piłki nożnej dostrzegą ten problem. Im szybciej tym lepiej !

Zima zaskoczyła…nie tylko nas :)

Na nic miliony złotych/euro/dolarów na podgrzewane murawy, na utrzymanie stadionów – przyszły trochę większe niż zazwyczaj opady śniegu i nie gramy. To znaczy, to że my nie gramy to akurat normalne (hmmm, dziwne żeby normalnym nazywać coś absurdalnego), ale zimie udało się zaskoczyć, poza polskimi drogowcami, również speców od rozgrywek w Anglii, Szkocji i Francji. Niestety przez warunki pogodowe nie było nam dane zobaczyć kolejnego występu Wojciecha Szczęsnego w meczu Arsenalu ze Stoke, no i przede wszystkim zima pozbawiła nas możliwości zobaczenia pojedynku Chelsea – Manchester United. Myślę że wyjście jest tylko jedno – wzorem naszej Ekstraklasy Anglicy powinni już w rundzie jesiennej udawać rundę wiosenną – a że u nich nie ma ewidentnego podziału na rundy ? To już ich problem ;)

Mission (im)possible !?

Po wyeliminowaniu Dniepru Dniepropietrowsk, a przed losowaniem fazy grupowej, kibice Lecha Poznań marzyli o dobrym losowaniu i udanym boju o wyjście z grupy Ligi Europejskiej. Losowanie było fatalne – dwie zdecydowanie mocniejsze (na papierze) drużyny – obrzydliwie wręcz bogaty Manchester City z arabskimi właścicielami, którzy chcą wkrótce dominować w Europie i wielka legenda europejskich boisk, Juventus Turyn. Niejako na dokładkę mocny zespół Red Bull Salzburg z trenerem Huubem Stevensem i wspierającym finansowo właścicielem koncernu Red Bull. Marzenia kibiców ograniczyły się do uniknięcia kompromitacji i powalczeniu o 3. miejsce w grupie z Salzburgiem.

Od pierwszego meczu w Turynie zobaczyliśmy jednak Lecha, jakiego wszyscy polscy kibice chcieliby oglądać. „Kolejorz” grał widowiskowo, pomysłowo, dobrze taktycznie i wyniki jego meczów nie są dziełem przypadku – zwycięstwa z Manchesterem City i Salzburgiem, 2 remisy z Juve i…na kolejkę przed końcem rozgrywek Lech jest pewny występu w 1/16 finału Ligi Europejskiej, jednocześnie pozbawiając awansu wielki Juventus !

Za dotychczasowe występy w fazie grupowej piłkarzom Lecha należą się ogromne brawa i słowa uznania, bo dokonali czegoś, czego nikt się nawet nie spodziewał i udowodnili że nawet w marazmie polskiej piłki nożnej da się osiągnąć europejski sukces. Teraz czas na świętowanie, powalczenie jeszcze w meczu z Salzburgiem (może nawet o 1. miejsce w grupie i rozstawienie przed losowaniem kolejnej rundy) a potem…gramy dalej i trzymamy kciuki za „poznańską lokomotywę” !

NieREALny pułap Barcelony

Mecz elektryzujący całą Europę, wielkie ‘Gran Derbi’, czyli po prostu spotkanie FC Barcelona – Real Madryt, odbył się 29.11.2010 r. na Camp Nou w Barcelonie. Wynik 5:0 dla gospodarzy ostudził głowy wszystkich fanów Realu, którzy otwarcie mówili że pod wodzą Jose Mourinho wreszcie będą górą, nie tylko w całej Europie, ale przede wszystkim w spotkaniu tych 2 wspaniałych zespołów. Nie wynik jest najistotniejszy, ale styl w jakim Barca odniosła to zwycięstwo – niesamowita swoboda w grze i całkowita dominacja na boisku powodująca frustrację graczy Realu były aż nadto widoczne. Łzy w oczach Ikera Casillasa były idealnym podsumowaniem tego wieczoru – piłkarze Barcy wdeptali Real w murawę Camp Nou, bawili się jak na treningu i pokazali niesamowitą siłę. Ten wieczór z pewnością przejdzie do historii spotkań pomiędzy tymi drużynami. A gracze Realu ? Cóż, muszą uwierzyć w słowa Mourinho że to tylko ‘porażka w lidze, która ma do rozegrania jeszcze wiele kolejek’ i pozstaje im czekać do rewanżu na Santiago Bernabeu.

Wybrzeże Kości Słoniowej pokonane

17.11.2010 r. na stadionie Lecha Poznań Polska rozegrała kolejny mecz pod wodzą „Franza” Smudy. Dziennikarze i kibice z utęsknieniem wyczekiwali na pierwsze od kilku meczy zwycięstwo. Udało się ! Dzięki dwóm trafieniom Roberta Lewandowskiego i, odrobinę przypadkowej, bramce Ludovica Obraniaka przerwaliśmy afrykańskie fatum i wreszcie pokonaliśmy zespół z tego kontynentu.

Mimo naszego zwycięstwa trzeba jednak przyznać, że osłabiona m.in. brakiem graczy Chelsea (Drogby i Kalou) reprezentacja WKS-u w pierwszej połowie była lepszą drużyną, posiadającą zawodników o zdecydowanie lepszych umiejętnościach indywidualnych i tylko brakowi ich zaangażowania możemy zawdzięczać remis do przerwy. Z kolei drugie 45 minut, to zdecydowanie lepsza gra zespołowa w wykonaniu naszych graczy i konsekwentne dążenie do zwycięstwa, czego brakom WKS zabrakło.

Cieszmy się, bo wreszcie pokonaliśmy mocnego rywala, wzrosną nasze notowania w rankingu FIFA i możemy patrzeć z optymizmem w przyszłość, a przecież właśnie o to nam głównie chodzi :)

Metamorfozy Lecha

Statystycy obliczyli że Lech Poznań jest w aktualnych rozgrywkach ligowych najgorszym mistrzem kraju z poprzedniego sezonu. W 9 meczach Ekstraklasy „Kolejorz” zdobył 8 punktów – tym dziwniejsze jeśli zobaczymy, że w rozgrywkach Ligi Europejskiej w 3 spotkaniach uzbierał 4 punkty w spotkaniach ze znacznie mocniejszymi zespołami. Z czego to wynika ? Prawdopodobnie kluczowi zawodnicy Lecha uznali, że łatwiej wypromować się na rynku europejskim w meczach z Juventusem, Salzburgiem i Manchesterem City niż, z całym szacunkiem, z Górnikiem Zabrze czy Zagłębiem Lubin. Zapewne mają rację, natomiast skauci klubów zachodnioeuropejskich nie bazują na pojedynczych występach zawodników lecz biorą piłkarza pod lupę przez dłuższy okres i wtedy może się jednak okazać, że brak zaangażowania w rozgrywki w Polsce decyduje o braku propozycji transferowych. Europa Zachodnia traktuje, i słusznie, naszą ligę po macoszemu i jeśli ktoś nie potrafi w niej wykazać się czymś wybitnym, to raczej nie przekona do siebie przedstawicieli lepszego klubu.

Za wyniki w Ekstraklasie pełną odpowiedzialność wziął na siebie trener Jacek Zieliński, ale nasuwa się pytanie, czy to faktycznie jego wina. Wg mnie nie, bo Lechici w europejskich pucharach prezentują się bardzo dobrze, grają szybko, pomysłowo i z wielkim rozmachem, natomiast w lidze człapią bez zaangażowania po boisku – to nie wina trenera, lecz mentalności i minimalistycznego podejścia do naszych rodzimych rozgrywek. Na szczęście takie „odrabianie pańszczyzny” w tym sezonie nie przechodzi i Lech póki co wylądował tuż nad strefą spadkową.

Mentalność piłkarskiego najemnika

Sezon 2010/11 Ekstraklasy jest rekordowy pod względem ilości zagranicznych piłkarzy w kadrach klubowych. Przedsezonowe doniesienia, przede wszystkim, z Legii i Wisły zapowiadały sprowadzenie nie lada fachowców w dziedzinie kopania piłki. Rzeczywistość póki co brutalnie weryfikuje tę teorię. Team z Łazienkowskiej został wzmocniony przez Antolovicia, Manu, Mezengę, Cabrala i Vrdoljaka (który od razu został kapitanem drużyny), natomiast w Krakowie zameldowali się Jovanić, Bunoza, Chavez, Cikos, Paljić, Rios, a już w trakcie rozgrywek doszli jeszcze Boukhari i Branco.

Trzynastu zawodników i póki co żaden z nich nas nie zachwycił – najrówniejszą formę prezentuje najdroższy z całej 13-ki Ivica Vrdoljak, przebłyski dobrej gry widać u Manu, Riosa, Paljicia i Boukhariego – trochę mało jak na tylu „znakomitych i ogranych” piłkarzy, którzy mieli wnieść nową jakość do Ekstraklasy.

Po części bierze się to zapewne z tego, że nie do końca są oni świadomi co znaczą w Polsce marki „Legia” i „Wisła” – w tych klubach regularnie należy się bić o najwyższe laury, a kibice nie lubią jeśli ktoś pozoruje zaangażowanie w grę i poświęcenie dla dobra drużyny. Dziwi mnie tylko jedno – jeśli większość z w/w graczy deklarowała że Polska jest przystankiem do lepszego klubu, to jak oni sobie wyobrażają że ktoś ich u nas zauważy. Z całym szacunkiem, ale aktualnie pozycja Ekstraklasy na europejskim rynku piłkarskim jest bliska dna i transfer do klubu z lepszej ligi jest możliwy tylko pod warunkiem prezentowania wyśmienitej formy i znaczącego wybijania się ponad przeciętność naszym ligowców. Może jeśli ekstraklasowi „stranieri” sobie to uświadomią, to będą realnymi wzmocnieniami swoich klubów dla dobra swojego, Ekstraklasy i całej polskiej piłki nożnej, czego sobie i wszystkim kibicom życzę.

2:2 nie jest równe 2:2

9.10.2010 Chicago: USA – Polska 2:2
12.10.2010 Montreal: Ekwador – Polska 2:2

Reprezentacja Polski w czasie wyprawy za ocean rozegrała dwa spotkania towarzyskie, oba zakończone wynikiem 2:2. Wynik taki sam, ale ocena obu spotkań zgoła odmienna – czy to możliwe ?

Mecz z USA Polacy zagrali z pasją, zaangażowaniem i pokazali że potrafią być groźnym przeciwnikiem nawet dla sporo wyżej od nas notowanych zespołów. Znakomicie zaprezentowali się strzelcy bramek (Matuszczyk i Błaszczykowski) i Ludo Obraniak. Oczywiście w obronie znowu zobaczyliśmy nowe twarze i znowu sprezentowaliśmy bramki rywalowi. Dariusz Pietrasiak pokazał, że obrońca dobry w Ekstraklasie nie jest obrońcą odpowiednim na poziomie reprezentacyjnym. Łukasz Mierzejewski również nie zachwycił i akurat ci dwaj piłkarze raczej nie mogą marzyć o występie na EURO 2012.

W spotkaniu z Ekwadorem zobaczyliśmy powrót starych grzechów Polaków – pasywna i niedokładna gra, nieudolne indywidualne próby rozwiązania akcji i, jak zwykle ostatnio, niefrasobliwość w obronie. Tym razem duet stoperów tworzyli Michał Żewłakow i Kamil Glik – o ile do naszego kapitana nie można mieć wielkich pretensji, to obrońca Palermo nie popisał się przy obu bramkach, nie nadążał za akcją i nie był w stanie asekurować swoich kolegów. Mimo wszystko jest to perspektywiczny piłkarz którego na pewno warto ogrywać i którego można rozpatrywać w kontekście składu na EURO 2012 – jeśli zrobilibyśmy inaczej to pozostałoby nam wznoszenie modlitw do niebios o zdrowie Arkadiusza Głowackiego i Michała Żewłakowa, bo wg mnie aktualnie tylko oni wybijają się ponad poziom polskich stoperów. W naszej drużynie było bardzo widać brak strzelców bramek z meczu z USA, gdyż ich zmiennicy (Adrian Mierzejewski za Kubę Błaszczykowskiego i Hubert Wołąkiewicz za Adama Matuszczyka) nie zachwycili i nie potrafili wnieść wiele dobrego do gry zespołu. Pozytywem tego meczu mogą być na pewno asysta i bramka Obraniaka, gol Ebiego Smolarka i ożywienie jakie wniósł po swoim wejściu Kamil Grosicki.

Wielka szkoda że w obu meczach więcej szansy do pokazania się nie dostali Kamil Grosicki, Andrzej Niedzielan i Radosław Majewski – kiedy jak nie w spotkaniu z niżej notowanym od nas (tak, są takie drużyny!) Ekwadorem można ich przetestować ? Cóż, trener Smuda ma inną koncepcję budowy drużyny i miejmy nadzieję, że to on będzie miał rację w ostatecznym rozrachunku. A już za miesiąc mecz z Drogbą i spółką – Polska – Wybrzeże Kości Słoniowej w Poznaniu !