Patrząc tylko na wynik i minuty w których Wisła traciła bramki w obu tych meczach, można byłoby powiedzieć „Znowu pech…”, natomiast oglądając mecz z APOEL-em można tylko i wyłącznie posypać głowę popiołem, pogratulować mistrzowi Cypru i zdać sobie sprawę ze słabości polskiej piłki.

Huraoptymizm który zapanował po wylosowaniu APOEL-u wydawał mi się co najmniej niestosowny, a po zwycięskim meczu w Krakowie wręcz absurdalny. Każdy trzeźwo oceniający grę kibic piłkarski widział, że APOEL jest drużyną zdecydowanie lepszą piłkarsko od Białej Gwiazdy. Rewanż w Nikozji tylko to potwierdził i to w stopniu, którego zapewne nie zakładali nawet najwięksi pesymiści. Niestety Wiślacy wyglądali na piłkarskich amatorów którym przyszło rywalizować z tytanami taktyki i techniki gry w piłkę, a powiedzmy sobie szczerze, APOEL jest zaledwie ‘średniakiem’ w hierarchii europejskiej piłki nożnej – gdzież mu do Barcelony, Manchesteru United czy Milanu ?

Może lepiej się stało że piłkarze Maaskanta zobaczyli jak dużo im jeszcze brakuje do wtargnięcia do Ligi Mistrzów. Niech dla własnego dobra okrzepną odrobinę w pucharach podczas 6 spotkań w grupie Ligi Europy, powtórzą sukces w lidze, a potem spróbują jeszcze raz, tym razem mądrzejsi o tegoroczne bolesne doświadczenie.

W podsumowaniu sezonu na pewno warto wspomnieć o Legii Warszawa, która zanotowała aż 11 porażek, lecz mimo to udało jej się zakończyć rozgrywki na najniższym stopniu podium.

Ostatnim reprezentantem naszej Ekstraklasy w Lidze Europejskiej będzie Jagiellonia Białystok, która bez Kamila Grosickiego przypominała bezzębnego tygrysa i która potrafiła z zadziwiającą szybkością roztrwonić przewagę nad resztą stawki po rundzie jesiennej.

Tegoroczne rozgrywki na pewno dostarczyły nam wielu niezapomnianych wrażeń, zaskakujących rozstrzygnięć i, przynajmniej mi osobiście, wielu rozczarowań – nie potrafię wskazać drużyny zdecydowanie wybijającej się ponad resztę, zachwycającej swoją grą…

Z niecierpliwością oczekuję na początek eliminacji do Ligi Mistrzów i Ligi Europy, gdzie siła naszych drużyn zostanie zweryfikowana, oby tylko ta weryfikacja nie byłą dla wielu kibiców terapią szokową…

Legia długo zachowywała spokój aż się zaczęło – zakup Janusza Gola, sprzedaż Macieja Iwańskiego, przyjście Michala Hubnika i Felixa Ogbuke. Znakomicie prezentuje się Czech Hubnik, który może rozwiązać problemy w ofensywie trenera Skorży i może okazać się naprawdę najlepszym nabytkiem legionistów w ciągu ostatnich kilku lat.

Prowadząca po jesieni Jagiellonia straciła gracza wnoszącego do jej gry najwięcej jakości – Kamil Grosicki, bo o nim mowa, już błyszczy w tureckiej Superlig i zapewne wkrótce zobaczymy go w składzie któregoś z wielkich klubów ze Stambułu. Dziwi odrobinę pozyskanie niejako w jego miejsce Bartłomieja Grzelaka, gracza o dużych umiejętnościach, ale chyba o jeszcze większej podatności na kontuzje. Jeśli kibice Jagi drżeli o jego zdrowie, to już wiemy dlaczego – kontuzja i stracona runda przekreślają jego szanse na ponowne zaistnienie w Ekstraklasie.

Z innych ciekawych nabytków można zauważyć Gruzina Dżamalidze z Widzewa i Słowaka Jeża w Górniku Zabrze.

Boli tylko fakt że zawodnicy z zagranicy są chętniej zatrudniani w naszych klubach niż gracze z krajowego podwórka. Niestety nie decydują o tym li tylko względy finansowe ale po prostu brak jakości piłkarskiej wśród naszej młodzieży. Kolejny raz kłaniają się wieloletnie zaniedbania na tym polu i miejmy nadzieję, że możni polskiej piłki nożnej dostrzegą ten problem. Im szybciej tym lepiej !

Od pierwszego meczu w Turynie zobaczyliśmy jednak Lecha, jakiego wszyscy polscy kibice chcieliby oglądać. „Kolejorz” grał widowiskowo, pomysłowo, dobrze taktycznie i wyniki jego meczów nie są dziełem przypadku – zwycięstwa z Manchesterem City i Salzburgiem, 2 remisy z Juve i…na kolejkę przed końcem rozgrywek Lech jest pewny występu w 1/16 finału Ligi Europejskiej, jednocześnie pozbawiając awansu wielki Juventus !

Za dotychczasowe występy w fazie grupowej piłkarzom Lecha należą się ogromne brawa i słowa uznania, bo dokonali czegoś, czego nikt się nawet nie spodziewał i udowodnili że nawet w marazmie polskiej piłki nożnej da się osiągnąć europejski sukces. Teraz czas na świętowanie, powalczenie jeszcze w meczu z Salzburgiem (może nawet o 1. miejsce w grupie i rozstawienie przed losowaniem kolejnej rundy) a potem…gramy dalej i trzymamy kciuki za „poznańską lokomotywę” !

17.11.2010 r. na stadionie Lecha Poznań Polska rozegrała kolejny mecz pod wodzą „Franza” Smudy. Dziennikarze i kibice z utęsknieniem wyczekiwali na pierwsze od kilku meczy zwycięstwo. Udało się ! Dzięki dwóm trafieniom Roberta Lewandowskiego i, odrobinę przypadkowej, bramce Ludovica Obraniaka przerwaliśmy afrykańskie fatum i wreszcie pokonaliśmy zespół z tego kontynentu.

Mimo naszego zwycięstwa trzeba jednak przyznać, że osłabiona m.in. brakiem graczy Chelsea (Drogby i Kalou) reprezentacja WKS-u w pierwszej połowie była lepszą drużyną, posiadającą zawodników o zdecydowanie lepszych umiejętnościach indywidualnych i tylko brakowi ich zaangażowania możemy zawdzięczać remis do przerwy. Z kolei drugie 45 minut, to zdecydowanie lepsza gra zespołowa w wykonaniu naszych graczy i konsekwentne dążenie do zwycięstwa, czego brakom WKS zabrakło.

Cieszmy się, bo wreszcie pokonaliśmy mocnego rywala, wzrosną nasze notowania w rankingu FIFA i możemy patrzeć z optymizmem w przyszłość, a przecież właśnie o to nam głównie chodzi :)

Za wyniki w Ekstraklasie pełną odpowiedzialność wziął na siebie trener Jacek Zieliński, ale nasuwa się pytanie, czy to faktycznie jego wina. Wg mnie nie, bo Lechici w europejskich pucharach prezentują się bardzo dobrze, grają szybko, pomysłowo i z wielkim rozmachem, natomiast w lidze człapią bez zaangażowania po boisku – to nie wina trenera, lecz mentalności i minimalistycznego podejścia do naszych rodzimych rozgrywek. Na szczęście takie „odrabianie pańszczyzny” w tym sezonie nie przechodzi i Lech póki co wylądował tuż nad strefą spadkową.

Trzynastu zawodników i póki co żaden z nich nas nie zachwycił – najrówniejszą formę prezentuje najdroższy z całej 13-ki Ivica Vrdoljak, przebłyski dobrej gry widać u Manu, Riosa, Paljicia i Boukhariego – trochę mało jak na tylu „znakomitych i ogranych” piłkarzy, którzy mieli wnieść nową jakość do Ekstraklasy.

Po części bierze się to zapewne z tego, że nie do końca są oni świadomi co znaczą w Polsce marki „Legia” i „Wisła” – w tych klubach regularnie należy się bić o najwyższe laury, a kibice nie lubią jeśli ktoś pozoruje zaangażowanie w grę i poświęcenie dla dobra drużyny. Dziwi mnie tylko jedno – jeśli większość z w/w graczy deklarowała że Polska jest przystankiem do lepszego klubu, to jak oni sobie wyobrażają że ktoś ich u nas zauważy. Z całym szacunkiem, ale aktualnie pozycja Ekstraklasy na europejskim rynku piłkarskim jest bliska dna i transfer do klubu z lepszej ligi jest możliwy tylko pod warunkiem prezentowania wyśmienitej formy i znaczącego wybijania się ponad przeciętność naszym ligowców. Może jeśli ekstraklasowi „stranieri” sobie to uświadomią, to będą realnymi wzmocnieniami swoich klubów dla dobra swojego, Ekstraklasy i całej polskiej piłki nożnej, czego sobie i wszystkim kibicom życzę.

9.10.2010 Chicago: USA – Polska 2:2
12.10.2010 Montreal: Ekwador – Polska 2:2

Reprezentacja Polski w czasie wyprawy za ocean rozegrała dwa spotkania towarzyskie, oba zakończone wynikiem 2:2. Wynik taki sam, ale ocena obu spotkań zgoła odmienna – czy to możliwe ?

Mecz z USA Polacy zagrali z pasją, zaangażowaniem i pokazali że potrafią być groźnym przeciwnikiem nawet dla sporo wyżej od nas notowanych zespołów. Znakomicie zaprezentowali się strzelcy bramek (Matuszczyk i Błaszczykowski) i Ludo Obraniak. Oczywiście w obronie znowu zobaczyliśmy nowe twarze i znowu sprezentowaliśmy bramki rywalowi. Dariusz Pietrasiak pokazał, że obrońca dobry w Ekstraklasie nie jest obrońcą odpowiednim na poziomie reprezentacyjnym. Łukasz Mierzejewski również nie zachwycił i akurat ci dwaj piłkarze raczej nie mogą marzyć o występie na EURO 2012.

W spotkaniu z Ekwadorem zobaczyliśmy powrót starych grzechów Polaków – pasywna i niedokładna gra, nieudolne indywidualne próby rozwiązania akcji i, jak zwykle ostatnio, niefrasobliwość w obronie. Tym razem duet stoperów tworzyli Michał Żewłakow i Kamil Glik – o ile do naszego kapitana nie można mieć wielkich pretensji, to obrońca Palermo nie popisał się przy obu bramkach, nie nadążał za akcją i nie był w stanie asekurować swoich kolegów. Mimo wszystko jest to perspektywiczny piłkarz którego na pewno warto ogrywać i którego można rozpatrywać w kontekście składu na EURO 2012 – jeśli zrobilibyśmy inaczej to pozostałoby nam wznoszenie modlitw do niebios o zdrowie Arkadiusza Głowackiego i Michała Żewłakowa, bo wg mnie aktualnie tylko oni wybijają się ponad poziom polskich stoperów. W naszej drużynie było bardzo widać brak strzelców bramek z meczu z USA, gdyż ich zmiennicy (Adrian Mierzejewski za Kubę Błaszczykowskiego i Hubert Wołąkiewicz za Adama Matuszczyka) nie zachwycili i nie potrafili wnieść wiele dobrego do gry zespołu. Pozytywem tego meczu mogą być na pewno asysta i bramka Obraniaka, gol Ebiego Smolarka i ożywienie jakie wniósł po swoim wejściu Kamil Grosicki.

Wielka szkoda że w obu meczach więcej szansy do pokazania się nie dostali Kamil Grosicki, Andrzej Niedzielan i Radosław Majewski – kiedy jak nie w spotkaniu z niżej notowanym od nas (tak, są takie drużyny!) Ekwadorem można ich przetestować ? Cóż, trener Smuda ma inną koncepcję budowy drużyny i miejmy nadzieję, że to on będzie miał rację w ostatecznym rozrachunku. A już za miesiąc mecz z Drogbą i spółką – Polska – Wybrzeże Kości Słoniowej w Poznaniu !